มีการทำ Press Ad ของลูกค้าจ้าวหนึ่งที่จะลงในหนังสือพิมพ์ ไทยรัฐ หลังจากขาย Layout ผ่าน Shooting pre-pro ผ่าน Shooting, Retouch มาจนถึงขั้นตอน tracing และ จบ artwork ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี แต่มันดีจริงเหรอ???

หลังจาก Ad Launch ออกไปแล้ว เราก็เอางานมาดูกัน “เฮ้ย!!! เลข 2 หายไปไหนวะ” เป็นเสียงตะโกนที่ผมได้ยินอยู่คนเดียว เหงื่อเริ่มไหลออกมาจากรูขนบนหน้าผาก ลามไปถึงมือถึงเท้าถึงหลัง ไอ้เลข 2 ที่หายนั้นเป็น เบอร์โทรศัพท์ call center ของลูกค้าที่ภูมิใจนักภูมิใจหนา ตามจริงต้องเป็น “022126000″ แต่สิ่งที่ออกมา่เป็น “02126000″ เละเลยครับวันนั้น ก็รีบบอกหัวหน้า “โดน!!!” ก็อย่างที่เขียนเล่าก่อนหน้านี้ เรื่องความรอบคอบครับสำคัญนัก

สุดท้ายคือทาง office ต้องออกค่าใช้จ่ายค่า media ให้ลูกค้า หรือมีนักโฆษณาท่านที่ผมนับถือ ชอบพูดว่า ค่าใช้จ่ายที่เสียไปอย่างกรณีนี้เรียกว่า “Fuck up cost!!!”

1. AE หรือ ผู้บริหารและบริการลูกค้า

2. Creative หรือ ผู้สร้างสรรค์ชิ้นงานโฆษณา

กลุ่มหนึ่งมีความคิดว่าตัวเองก็น่าจะเป็น creative ได้ เพราะอุตส่าห์เรียนมาทางด้านนี้ มี Idea กระฉูด กลุ่มหลังเป็นพวกไม่เชื่อมั่นในความ creative ของตัวเองก็อยากจะไปทางสาย AE

นักศึกษาที่เรียนจบทางด้านโฆษณาโดยตรงส่วนใหญ่จะเลือกเป็นกลุ่มหลัง จากที่เห็นพวกที่เป็น creative นั้นไม่ได้จบโฆษณาสักส่วนใหญ่ (ในมุมมองของผมเอง) จะจบ สถาปัตย์ บ้าง จบ อักษร (copywriter) บ้าง เป็นต้น

ผมเป็นพวกกลุ่มหลัง ตัดสินใจเดินสาย AE ละกัน

วันแรกของการทำงานในเอเจนซี่ ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ไม่เคยคิดเคยฝันเลยว่าเขาจะทำงานกันแบบนี้ นี่หรือคนโฆษณา ความตื่นเต้นกับความงง มารวมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ไม่มีในตำรา ฉะนั้นของบอกว่า อย่าเรียนให้มันเยอะ หาที่ฝึกงานดีกว่า

มีคนโฆษณาท่านหนึ่งบอกผมว่า “ยิ่งเรียนยิ่งโง่!!!” แล้วก็จริง Practice ดีกว่า Theory หลายขุม

ด้วยความงงนั้นเองทำให้เกิดเรื่องราว ข้อผิดพลาดต่างๆมากมาย

ตัวอย่างข้อผิดพลาดในวันแรก…อันนี้ไม่เกี่ยวกับงานโฆษณาเลย เป็นหนึ่งทักษะเล็กๆเท่านั้นที่ AE ต้องมีคือ “ความรอบคอบ” “ส่งอีเมล์แนะนำตัวกับลูกค้า แต่สิ่งที่ลูกค้าเห็นในอีเมล์นั้นคือความว่างเปล่า” …”เผลอกดส่งอีเมล์โดยไม่ได้เขียนข้อความอะไรเลย” เป็นการประสบการณ์ที่สอนว่า ควรจะเขียนข้อความให้เสร็จก่อน attach ไฟลล์ใดๆ ก่อน เขียน subject ก่อน ตรวจทานให้เรียบร้อยก่อนใส่ชื่อคนที่เราจะส่งถึง

วันแรกก็จบด้วยความมึน